Droga Tereso, Nasza Przyjaciółko.
Są chwile, wobec których brakuje słów. Chwile, gdy serce nie chce uwierzyć, że ktoś, kto był tak blisko, odszedł na zawsze. Dziś żegnamy Ciebie – naszą Koleżankę, Przyjaciółkę, osobę niezwykle dobrą, pogodną i oddaną ludziom.
Pozostawiłaś po sobie nie tylko wspomnienia, ale także ślad w sercach wszystkich, którzy mieli szczęście Cię poznać.
Byłaś sekretarzem Zarządu Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Swoją funkcję pełniłaś z wielką odpowiedzialnością, sumiennością i skromnością. Nigdy nie szukałaś uznania dla siebie. Najważniejsi byli dla Ciebie ludzie i dobro naszej wspólnoty. Zawsze można było liczyć na Twoją pomoc, cierpliwość i życzliwe słowo.
Twoja obecność nie ograniczała się do pracy w Zarządzie. Byłaś wszędzie tam, gdzie tętniło życie naszego Uniwersytetu. Z radością uczestniczyłaś w zajęciach, z pasją angażowałaś się w działalność sekcji tańca, teatru i „Eko Ogród”. Wnosiłaś do każdej z nich uśmiech, energię i niezwykłe ciepło. Potrafiłaś jednoczyć ludzi, dodawać otuchy i sprawiać, że nawet zwyczajne spotkania stawały się wyjątkowe.
Dzisiaj trudno pogodzić się z myślą, że nie usłyszymy już Twojego głosu, nie zobaczymy serdecznego uśmiechu i życzliwego spojrzenia. Tak bardzo będzie nam brakować Twojej obecności.
Mówi się, że człowiek odchodzi naprawdę dopiero wtedy, gdy przestaje żyć w pamięci innych. Ty pozostaniesz z nami. Będziesz obecna we wspomnieniach wspólnie spędzonych chwil, w śmiechu, który rozbrzmiewał podczas naszych spotkań, w sukcesach, które współtworzyłaś, i w przyjaźniach, które umiałaś pielęgnować.
Dziękujemy Ci za każdy dzień, który nam podarowałaś. Za dobro, którym obdarzałaś innych. Za czas, serce i siły poświęcone naszej społeczności. Za to, że uczyłaś nas, iż życzliwość jest najpiękniejszym darem, jaki można ofiarować drugiemu człowiekowi.
Żegnamy Cię ze smutkiem, ale również z ogromną wdzięcznością. Wierzymy, że tam, gdzie teraz jesteś, panuje spokój, światło i dobro, którym sama przez całe życie tak hojnie się dzieliłaś.
Nie mówimy Ci „żegnaj”. Mówimy: dziękujemy.
Dziękujemy za Twoją przyjaźń, za Twoje dobre serce, za wszystko, co pozostawiłaś w naszych sercach.
Spoczywaj w pokoju, Droga Tereso.
Zarząd oraz słuchacze
Uniwersytetu Trzeciego Wieku
Kategoria: IN MEMORIAM
Stanisław Prokopiuk (1951 – 2025)
„ Tyle żyjemy, ile się o nas pamięta” Wisława Szymborska
Nasz kolega Staszek pochodził z Lubelszczyzny. Przez kilkanaście lat mieszkał w Świdniku. W Starachowicach mieszkał niecałe trzy lata, od 2023 roku. Opiekował się chorą żoną, aż do jej śmierci, sam będąc schorowanym człowiekiem. Radośniejszymi momentami w jego codzienności były zajęcia w Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Starachowicach i spotkania poetyckie sekcji „FENIKS”.
Dobrze zapisał się w naszej pamięci. Okazał się człowiekiem wielu talentów: pasjonat ziołolecznictwa, kucharz a przede wszystkim poeta. Dzielił się swoją wiedzą o ziołach. Uczył jak z ich pomocą dbać o zdrowie, rozdawał przygotowane przez siebie mieszanki ziołowe, częstował naparami ziołowymi a także pieczonym przez siebie chlebem.
Był zachwycony twórczością Wiesława Myśliwskiego. Współtworzył wieczór/wieczornicę poświęconą pisarzowi. Pisarz, z wdzięczności za przemiły wieczór zaprosił do Starachowic aktorkę p. Grażynę Barszczewską. Przygotowała ona monodram „Ostatnie rozdanie” na podstawie powieści Wiesława Myśliwskiego. Wydarzenie odbyło się 4 października 2025 roku w Parku Kultury. Bez Staszka. Zmarł kilka dni wcześniej.
Pozostawił po sobie wiele wierszy, które świadczą o wielkiej życzliwości dla ludzi, pełne są optymizmu i radości życia. Jest autorem „Hymnu seniorów”, który towarzyszy nam na inauguracjach i zakończeniach kolejnych lat akademickich. W napisanym prozą „Liście do przyjaciół” pozostawił nam ważne przesłanie – „Pesel nie jest ważny, jeśli w naszych sercach żyje miłość do ludzi i do świata” oraz zalecenie – „Cieszmy się każdym dniem”. Wiersze Staszka zostały wydrukowane w IV tomiku UTW „Jak niebieskie ptaki”. Przyjaźnił się z wieloma twórcami, między innymi z poetą Januszem Niewczasem.
Na wieczór pamięci o Staszku , który odbył się 19 stycznia 2026 roku w AKS zaproszone były jego córka Monika oraz wnuczka Lena. Miały one wzbogacić wiedzę seniorów o nim jako ojcu, dziadku i poecie. Niestety, i tym razem los okazał się bezwzględny. Córka Staszka zmarła 5 stycznia 2026 r. po pęknięciu tętniaka mózgu.
Bardzo dziękuję p. Dorocie Kiełek za twórczy wkład w powstanie tego tekstu.
IN MEMORIAM
Czas mija – ludzie odchodzą
Życie nabiera sensu i wartości poprzez to, co pozostawimy po sobie. Każde pokolenie wypracowuje swoje wartości – wartości ponadczasowe. Wartości duchowe, które pomagają podążać przez świat i wskazują, gdzie jest sens życia, cel, do którego dążymy. Warto zatrzymać się, obejrzeć za siebie, żeby zobaczyć to, czego czasem nie widać w pogoni za codziennością. W codzienności warto odnaleźć się, może zachwycić i dzięki temu rozpoznać własną wrażliwość. W osamotnieniu szukamy kogoś bliskiego, kto nas zrozumie i pocieszy. Powoli odkryć głębię istnienia i niepowtarzalne piękno świata. ( Autor: Alicja Zanijat)
Bogumiła Skrobisz, z domu Badeńska urodziła się 5 kwietnia 1946 roku w Siennie, w powiecie lipskim. Tam chodziła do Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego. Studiowała polonistykę na Uniwersytecie Marii Curie- Skłodowskiej w Lublinie. Ukończyła studia w 1969 roku i w tym samym roku wyszła za mąż za inżyniera Henryka Skrobisza.
Idąc za mężem, zamieszkała w Starachowicach. Najpierw uczyła języka polskiego w już nieistniejącej Szkole Podstawowej numer 7 oraz Szkole Podstawowej nr 12. Potem przez wiele lat uczyła w starachowickim II Liceum Ogólnokształcącym im. Stanisława Staszica. Za pracę pedagogiczną była wielokrotnie nagradzana i wyróżniana. Została uhonorowana Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Na emeryturze zaangażowała się w działalność społeczną w ramach starachowickiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, gdzie między innymi prowadziła wykłady z historii literatury, wspomagała członków Uniwersytetu w redagowaniu tekstów i wystąpień. Była bardzo pogodną osobą, zawsze chętną do współpracy. Bardzo lubiła spotkania z ludźmi. Była z nami niemalże do ostatnich dni swojego aktywnego życia. Pozostawiła po sobie trwały ślad w sercach i pamięci słuchaczy UTW. Zmarła 22 października 2024 roku.( Na podstawie artykułu Kazimierza Cucha.)
Adam Cieślik zmarł 10 maja 2024 r. Dziś z dumą możemy wspominać go jako naszego kolegę. Był członkiem pierwszego Zarządu Uniwersytetu Trzeciego Wieku w latach 2007 – 2011. Dał się poznać jako dobry i uczynny kolega, utalentowany grafik i poeta. Był członkiem grupy poetyckiej „Feniks” . Jego wiersze drukowano w kolejnych tomikach poezji wydawanych przez UTW. W roku 2023 w Urzędzie Miejskim pokazano jego dorobek artystyczny i poetycki. Wiceprezydent Starachowic Marcin Gołębiowski mówił : „ Dziś w Urzędzie Miejskim, który doskonale znamy, można poobcować ze sztuką. To mini wystawa grafik autorstwa pana Adam Cieślika oraz galeria zdjęć, które znalazły się na dziesięciu tablicach. Ukazano na nich Starachowice wczoraj i dziś. Chcemy w ten sposób pokazać, jaką zmianę przeszły Starachowice i w jakim kierunku zmierzają.” Adam był przyjacielem MBP im. A. Dygasińskiego w Starachowicach. Przez wiele lat uczestniczył w spotkaniach kulturalnych organizowanych w Czytelni MBP. Często brał w nich czynny udział. Podczas Głośnych Czytań Nocą angażował się w czytanie tekstów i zabawy. Adaś cieszył się naszą sympatią. W jego wierszach odnajdywaliśmy własne spostrzeżenia, doświadczenia i przeżycia. On umiał je nazwać i zapisać. Na zawsze pozostanie w naszej pamięci.
W październiku 2016 r. do Uniwersytetu Trzeciego Wieku zapisała się Janina Kowalik. To ona zgłosiła zarządowi uniwersytetu propozycję utworzenia zespołu śpiewaczego. Dzięki jej inicjatywie powstał Zespół Wokalny „Srebrne Nuty”, który występuje samodzielnie albo z innymi sekcjami w różnych imprezach organizowanych przez UTW. Janina Kowalik była zawsze radosna, pełna energii. Z optymizmem patrzyła na świat. Kochała życie i otaczających ją ludzi. Bardzo angażowała się w swoją pracę, zabiegała o dobór repertuaru i okolicznościowe występy. Zawsze mogliśmy na niej polegać. Cieszyła się naszymi sukcesami, a w momentach trudniejszych potrafiła nas pocieszyć. Mieliśmy szczęście, że przez wiele lat mogliśmy korzystać z jej rad , śpiewać i czerpać od niej radość życia. 30.06.2023 r. ze względu na stan zdrowia zrezygnowała z prowadzenia zespołu. Zmarła 19.05.2024 r.. Podczas mszy żałobnej zaśpiewaliśmy Jej pieśń „Tak szybko mija czas”. ( Tekst: Boral Krystyna).
Antoni Adamski ur.29 VII 1942 r. Był długoletnim pracownikiem FSC na stanowisku kierownika produkcji Wydz. D3. Ukończył Politechnikę Świętokrzyską. Ogólnie lubiany i szanowany przez pracowników. W 1999 roku został dyrektorem Oddz. PKS w Skarżysku Kam. Zapadł na zdrowiu i przeszedł na rentę. Zmarł 1 III 2013. Z żoną Anną mieli dwóch synów. Żona pracowała w SANEPIDZ – ie, skąd odeszła na emeryturę. Oboje byli członkami UTW od 4 III 2010 r. Antoni uczęszczał na lektorat języka angielskiego. ( Informacje od żony uzyskała Halina Sidor.)
Jerzy Janik – urodził się 3 I 1947 roku, zmarł nagle 5 sierpnia 2012 r.
Słuchaczem UTW był od początku jego założenia. Uczęszczał na zajęcia j. niemieckiego. Był zawsze solidnie przygotowany (braliśmy często z niego przykład) – czym nas motywował do nauki. Ambicją Jurka było poznać język niemiecki, gdyż jego córka mieszka w Niemczech. Pamiętam lipiec 2012 roku kiedy byliśmy w Niemczech na zaproszenie odpowiednika naszego UTW – AKA 55+ w Darmstadt. Podczas pobytu u niemieckich przyjaciół dał się poznać jako wspaniały kolega, wzbudził również sympatię wśród grupy niemieckiej. Takim go zapamiętali i dali temu wyraz ofiarowując nam – już po jego śmierci – album fotograficzny pt. „Nasz i Wasz Jurek”. Jurek był wspaniałym, uczynnym kolegą. Zawsze pogodny, chętnie pomagający innym i taki powstanie w naszej pamięci. Odszedł nagle i niespodziewanie, pustki po nim nikt nie wypełnił. ( Tekst: Małgorzata Dróżdż).
Kochani – mam na imię Elżbieta(Majewska). Pomimo, że już nie ma mnie wśród Was, pragnę przekazać parę informacji o swoim życiu. Urodziłam się w 1946 roku w miejscowości Ścięgny koło Karpacza, jako jedna z czworga rodzeństwa. Po przeprowadzeniu się do Starachowic moi rodzice Stanisława i Kazimierz ciężko pracowali by zapewnić nam byt. Z wykształcenia technik-ekonomista swoją karierę zawodową związałam z FSC, gdzie najpierw pracowałam na produkcji, by ostatecznie zająć stanowisko technik-planista w biurze. W 1968 urodziłam syna Marka. W 1994 roku urodziła się wnuczka Madzia, a w 2011 roku wnuczek Jasio. Na emeryturę odeszłam w 2006r. Będąc na emeryturze zostałam członkinią UTW, gdzie poznałam wielu wspaniałych ludzi. Niestety w 2008 roku zachorowałam na nowotwór złośliwy i po 5 latach przegrałam walkę z chorobą. Dożyłam 67 lat. Mój pochówek odbył się 3 XI 2013 r. na cmentarzu przy ul. Polnej. Żegnam Was. Bądźcie zdrowi. ( Informacje przekazał i uzupełnił syn Marek.)
Krystyna Makuła z d. Kazibudzka (ur. 5 IX 1936 – 2010) – ukończyła Technikum Finansowe w Starachowicach oraz studia magisterskie w zakresie finansów i rachunkowości w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. Od 1962r. pracowała jako nauczyciel przedmiotów zawodowych – uczyła księgowości w Liceum Ekonomicznym (przekształconego później na ZSZ nr 1 w Starachowicach, aż do przejścia na emeryturę w 1987r. Była wybitnym ekonomistą, pedagogiem i wychowawcą wielu ekonomistów. Jej byli uczniowie wspominają ją bardzo ciepło. Była też radną w Urzędzie Miejskim oraz wielu aktywnie działających organizacji społecznych w naszym mieście. Taka zostanie w pamięci wychowanków, koleżanek i kolegów również z UTW, bowiem od początku tj. od 28 II 2008 była jego słuchaczką. Najczęściej widywano ją na pieszych wędrówkach. (Wspomina: Krystyna Dobrucka.)
Pani Jadzia – czyli Jadwiga Genowefa Węgrzecka, z domu Pilecka urodziła się 2 I 1949r., współtworzyła z nami Uniwersytet Trzeciego Wieku w Starachowicach od początku jego istnienia. Była w jego Radzie Programowej od 2007-2011 roku. Wytrwale prowadziła sekcje języków obcych, aż do momentu, do którego pozwoliła jej groźna choroba, postrach naszych czasów. W swoim pracowitym i społecznie bardzo zaangażowanym życiu była nauczycielką i wychowawczynią w szkole podstawowej. Pracowała również z młodzieżą specjalnej troski wymagającej szczególnych predyspozycji. Zyskała sobie wielkie zaufanie środowiska. Przez wiele lat kierowała Domem Pomocy Społecznej przy ulicy Bema w Starachowicach, skąd odeszła na emeryturę. Była też wśród ludzi tworzących Dom Pomocy Społecznej w Kałkowie. W środowisku mieszkańców dzielnicy naszego miasta Orłowo czynnie wyróżniała się w pracy na rzecz nowej parafii pod wezwaniem Świętego Brata Alberta. Obecna zawsze tam, gdzie była potrzebna, współuczestniczyła w dziele ewangelizacji. Ciepłym słowem i erudycją uświetniała ważne wydarzenia kościelne w imieniu parafian. Odeszła od nas (11.04.2013 r.) cicho, wciąż myśląc o najbliższych tak, by oszczędzić im cierpienia. Ostatnim Jej życzeniem było pragnienie, by zamiast kwiatów ofiarować w Jej intencji Mszę Gregoriańską. Pochowaliśmy Ją z żalem 13.04.2013r. uczestnicząc tłumnie w Jej pogrzebie celebrowanym przez księży aktualnie posługujących w parafii oraz z diecezji radomskiej. Brak nam Ciebie Jadziu. (Materiał zebrała Ewa Miernik.)
Wspomnienie o Stanisławie Walkiewiczu
Stanisław Wojciech Walkiewicz ur. 24. 04. 1940 – zm.23.06.2013, starachowiczanin, posiadał niezwykle ciekawą osobowość, był pogodny, emanował empatią; bardzo aktywny w działalności społecznej i artystycznej. Czynnie działał w Towarzystwie Przyjaciół Starachowic (przez wiele lat był sekretarzem).W 2007 r. powstał Uniwersytet Trzeciego Wieku. Stanisław był w grupie założycieli i pierwszym zarządzie (jako przewodniczący Komisji Rewizyjnej).W chórze „Wiarusy” występował w oficerskim mundurze, w czapce z granatowym otokiem. Śpiewał i grał na trąbce. To on – nasz Staszek żegnał przyjaciół na miejscu spoczynku – melodią pełną melancholii, tkliwą i smętną.
- Moja znajomość ze Stanisławem, to długoletnia koleżeńska znajomość od 1959 roku. Pracowaliśmy w FSC. Staś zawsze uśmiechnięty. Był szczupłym, wysokim, młodym kawalerem.
- Stanisław artysta – z fotografią związany do „zawsze”, posiadacz wielu aparatów, krzewił tę artystyczną dziedzinę. UTW pozostawił wiele zdjęć dokumentujących jego działalność. Fotografował też uroki naszego miasta o każdej porze roku. Stanisław był artystą, tworzył abstrakcyjne piękno w muzyce, śpiewie i obrazie. Posiadał wysublimowany zmysł estetyki. Kochany Stasio! Wspominamy go z uśmiechem, bo zasłużył sobie na takie wspomnienia. On nie umiał być smutny. Z powagą i smutkiem nie było mu do twarzy. Na nic nie narzekał, nie skarżył się, nie mówił o chorobie. Z przekonaniem twierdził, że: „Starość nie udała się Panu Bogu … to prawda, ale żyć trzeba”, dopowiadał z uśmiechem. Czas od narodzin: nauka, praca zawodowa, praca społeczna, działalność kulturalno-artystyczna. W szczegółach, to każdy osobny rozdział biografii Stanisława Walkiewicza. Biografii, której nie trzeba beletryzować. (4. 07. 2015 rok Alicja Zanijat..)
Ci, którzy odeszli:
1. Krystyna Makuła – ur. 5 IX 1936 – zm. 2010; członkini UTW od 28 II 2008
2. Stanisław Walkiewicz – ur. 24 IV 1940 – 23 VI 2013; członek UTW od 28 II 2008
3. Jadwiga Węgrzecka – ur. 2 I 1949 – zm. 11 IV 2013; członkini UTW od 28 II 2008
4. Zofia Tofil – ur. 5 III 1945 – zm. 23 IV 2014; członkini UTW od 28 II 2008
5. Zofia Gałka – ur. 19 IV 1945 – zm. 29 X 2011; członkini UTW d 28 II 2008
6. Jerzy Janik – ur. 3 I 1947 – zm. 5 VIII 2012; członek UTW od 1 X 2010
7. Irena Kumor – ur. 20 VI 1951 – zm. 2011; członkini UTW od 12 XI 2009
8. Julian Drapejkowski – ur. 2 I 1940 – zm. 2009; członek UTW od 28 II 2008
9. Elżbieta Majewska – ur. 28 IX 1949 – zm. 2014; członkini UTW od 14 II 2011
10. Edmund Bińczak – ur. 5 I 1940; zm. (brak danych); członek UTW od 24 IX 2012
11. Antoni Adamski – ur. 29 VII 1941 – zm. 1 III 2013; członek UTW od 4 III 2010
12. Jerzy Kowalewski – ur. 19 VI 1948 – zm. 2013; członek UTW od 15 I 2012
13. Maria Chojnacka – ur. 13 I 1948 – zm. 31 I 2016; członkini UTW od 28 II 2008
14. Teresa Lagner- zmarła 16.06.2019r;członkini UTW od 28.02.2008r.
15. Józef Kowalski – zmarł 06. 09.2019 – wykładowca w UTW – sekcja geograficzna.
16. Jadwiga Nowak- zmarła 01.03.2020 – członkini UTW od 04.10.2017
17. Barbara Berak – zmarła 03.03.2020r. – wykładowca w UTW – sekcja historyczna.
18.Wiesława Pawelec – zmarła 10.09.2020r. – Członkini Zarządu I kadencji UTW
19. Stanisław Szwugier- zmarł 22. 12.2020r – członek UTW od 08.11.2011r w tym członek Zarządu IV kadencji UTW.
20. Kamila Smolińska – zmarła 16.07.2021 – członkini UTW od 01.10.2009r.
21. Janusz Zakrzewski – zmarł 04.02.2022 – długoletni reżyser w kabarecie przy UTW „Z Różą”.
22. Zofia Wiśniewska zmarła 01.04.2022r – od 26.10.2011r należała do UTW w tym członkini Samorządu Studenckiego III kadencji UTW.
23. Zofia Kupisek – zmarła 15.05.2022r- członkini UTW od 18.10.2010r.
24. Marianna Kolendowska – zmarła 17.05.2022r – członkini UTW od 05.11.2015r.