Pierwszy wykład plenarny w 2026 r w UTW poprowadził Dyrektor MP i T „Ekomuzeum” im. J. Pazdura Paweł Kołodziejski pt. Zakłady Zbrojeniwoe Starachowice w latach 1920- 1939r. Powstały z potrzeby zaopatrywania Wojska Polskiego w amunicję i pociski w 1920 roku, co przyczyniło się do przekształcenia osady w miasto przemysłowe. Współpraca z francuskim Schneider i angielskim Vickers doprowadziła do powstania nowoczesnej fabryki otwartej w 1926 roku, produkującej m.in. amunicję artyleryjską i karabinową, co stało się fundamentem dla rozwoju przemysłu obronnego i sukcesu Starachowic.
Kluczowe etapy rozwoju (1920-1939):
1920: Podpisanie umowy między Towarzystwem Starachowickich Zakładów Górniczych a Głównym Urzędem Zaopatrzenia Armii na dostawy amunicji.
Decyzja o budowie: Utworzenie nowej fabryki w celu produkcji amunicji dla wojska.
Współpraca międzynarodowa: Zaangażowanie firm Schneider i Vickers w budowę fabryki.
1926: Otwarcie najnowocześniejszej w Polsce fabryki zbrojeniowej.
Rozwój miasta: Zakłady zbrojeniowe napędzały rozwój Starachowic, przyczyniając się do przekształcenia ich w ośrodek przemysłowy.
Produkty:
Początkowo: pociski artyleryjskie i naboje karabinowe.
W późniejszym okresie: Produkcja wzbogaciła się o kolejne elementy przemysłu zbrojeniowego, wspierając obronność II RP.
Działalność tych zakładów była kluczowa dla gospodarki Starachowic w okresie międzywojennym, tworząc podstawy pod przyszłe Zakłady Starachowickie „STAR”, kontynuujące tradycje przemysłowe miasta, jak podaje SIMP.
